Het was de afgelopen zomer mooi weer en er was gelegenheid om te wandelen. Soms zou ik dat  meer willen doen, maar dat kan niet altijd. Van wandelen kun je zere voeten krijgen. Je kunt denken dat je je grenzen bereikt hebt – dit is het. “Weeg je voeten!”: dacht ik onlangs.

Want hoeveel kun je lopen? Met je voeten kom je verder, of niet? Maar het zit iets anders. .. ‘weeg de gang van je voeten.’ Oftewel: welke weg ga je op? Feitelijk kun je niet veel kanten op; je kunt je rechter- of linkerhand beter maar niet volgen. Dus wordt het vooruit.

‘Midden en kleinbedrijf komt nauwelijks toe aan investeren. Ondernemers houden hun adem in. Dat is niet goed.’ Het stond onlangs in de krant. Kun je wel of niet investeren of zijn er meer zwaarwegende factoren die meespelen om keuzes te maken in het leven. De wereld is in beweging; altijd.

‘Je moet dus goed opletten waar je je uren in stopt als je er geld mee wilt verdienen. Dat business-gedeelte leer je niet op school.’ Dit las ik afgelopen zomer in een communicatieorgaan van een bank. Goed opletten dus waar je de uren instopt. Het kan zijn dat naasten of andere privézaken veel van je tijd opslokken; dat zit in je hart.

Wat eraf is, is er af en komt niet meer terug. Zo gaat het met knippen in stof. Iets om terdege rekening mee te houden voor het afmaken van projecten.

Weeg je voeten. Naarmate je ouder wordt, worden je voeten minder flexibel. Misschien wordt het leven wel lichter. ‘Lichter leven’; het is een uitspraak die ik ooit heb gehoord.

De herfst is begonnen. Zo langzamerhand wordt het tijd voor een winterjas. Misschien kan die van jou nog een seizoen mee. Dan kun je naar buiten.

 

Het is universeel …. geboren worden, trouwen, sterven. Het komt wereldwijd aan de orde en dat kun je dan ook in elk land van de wereld doen. Dat denk ik. Dat betekent ook dat tradities en ongeschreven regels van landen en volken verdwijnen, omdat je elkaars taal niet verstaat. Dan komt er een nieuwe cultuur, taal e.a. Zo is naaiwerk ook universeel. Ondertussen kunnen we dankzij het internet wereldwijd van elkaar leren.

Soms kan iets je overkomen en dan weet je niet waar je het zoeken moet. Je kunt het beste maar thuis blijven en slapen tussen de eigen lakens. Het gras van de buren is hier niet groener en in andere delen van de wereld kan het rotsachtig zijn. Met alle gevolgen van dien.

Je wordt in het leven op bepaalde momenten monddood gemaakt. Een bericht posten op sociale media heeft dan ook geen zin meer; mensen lachen erom. Of is het afgunst? Bewijsdrang. Het kan een kwalijke zaak zijn en vaak waaien stormen weer over en gaat de wind liggen.

De ‘R’ is nu weer in de maand. Heel vroeger betekende dat de ‘R’ van levertraan; het kan ook de ‘R’ zijn van reünie. In elk geval is het weer tijd om iets van me te laten horen. Ik weet niet wie er op zit te wachten, maar ik kan laten zien wat er zoal is gepasseerd de afgelopen tijd. De zomervakantie is voorbij. Hier was het genieten van de rozen in de tuin. De zon scheen fel op de kamer waar ik mijn naaiwerk verricht, dus dan loop je daarbij weg. Niet te doen. Dan is het wachten op betere tijden voor wat betreft het naaiwerk. Soms gaat het dan beter in de middag of avond.

Ja, naaiwerk is altijd op te pakken. Het is universeel en blijft leuk.

 

Je kunt niet van twee walletjes eten. Beide wallen hebben verschillende bouwstenen die niet overeenkomen. Dat is me deze week duidelijk geworden. Ik heb nog geprobeerd het grotere geheel te begrijpen, maar ook dat is niet gelukt.

Eigenlijk is het mislukt. Je kunt ook geen twee heren dienen.

Na zoveel woorden te hebben gelezen denk je dat je wel weet hoe het zit c.q. hoe je het kledingstuk in elkaar zet. Herinneringen van vroeger bij de lesuren komen naar boven en toen merkte ik dat ik al verder in het proces zit dan de bedoeling was. Geen goede procesbegeleiding?

Het is een ander proces.

En dat merkte ik ook onlangs bij het in elkaar zetten van een nieuw product. Sommige dingen zijn gewoon niet haalbaar, moet je achterlaten en ook niet meer omkijken. En wat er in de toekomst komt? Niemand die het weet.

Toch neem je jezelf altijd mee in het proces en probeer je houvast te vinden in allerlei dagelijkse dingen, gewoonten, herinneringen, ervaringen e.a. Je probeert lessen te trekken uit het verleden, patronen te begrijpen en ergens een slaatje uit te slaan. Het laatste is ook vaak een ‘probeersel’; we weten niet waarom we drijfveren hebben.

Misschien is het soms gewoon even uitblazen. Een noodsituatie oplossen en op zoek naar iets nieuws. Vaak moet iets mislukken om erachter te komen het over een andere boeg te gooien. Voor meer succes c.q. een beter resultaat.

Zoveel woorden gehoord, geschreven, zoveel dingen gemaakt en dan toch blijft het bij de ervaring. En die komt naar boven in het werk; zowel het goede als het slechte. Het is het leven. Je doet wat je kunt en anders wordt het niet. Een visie ontwikkelen voor een bedrijf of bedrijvigheid? Ik weet het niet.

Het grotere geheel is een illusie; een probeersel.

We spreken hier nog weleens over de toestand in de wereld en economische ontwikkelingen. Veel dingen kun je niet veranderen; ze overkomen je gewoon. Het valt ook niet altijd mee om de boel weer op te pakken c.q. verder te gaan met de zaken die gedaan moeten worden. Maar het gaat gewoon, dus dan doen we dat. En soms denk ik dan weleens na over iets toevoegen aan mijn ‘bedrijf’.

Je kunt veel dingen plannen in het leven, maar sommige zaken gaan vanzelf. Misschien heb ik daarom ook nog geen ‘businessplan’.

En zit ik hier iemands lifestyle te financieren.

Soms is het niet mogelijk om aan een werk te beginnen voordat je je idolen hebt uitgeschakeld. ‘Kill your idols’ noemen de Engelsen dat wel. Niet blindelings iets of iemand aanbidden, maar je eigen ding doen. Je maakt altijd iets kapot en dat moet gemaakt worden. Soms is het net brandhout. Wat kun jezelf en/of wat is het waard? En wie gaat daar uiteindelijk over?

En zo nu en dan is dat inspirerend met muziek erbij. Daarbij luister ik naar de radio. En luister ik naar feitjes en achtergronden van de muziekmakers en hun muziek met – vaak – treffende teksten. Ondertussen vind ik dat vaak ook kunstwerken. Zo is er een muziekgroep met de naam ‘Rage against the Machine’. Dan wordt een naam van een dergelijke groep soms springlevend, want ‘Rage against the Machine’ betekent: ‘woede tegen de machine’.

Laten we dat uiteindelijk maar niet doen. Kwaad worden op de machine. Het gaat niet helpen om te overleven c.q. iets levensvatbaars op te bouwen.

Daar ben ik ondertussen wel achter. Kwaad worden is verspilde energie. En soms hebben we iets belangrijkers te doen in de wereld dan een zaak opbouwen. Investeer in datgene wat voor jou belangrijk is. Dan komt het wel goed.

Het duurt langer dan je denkt. Het is alweer ruim een maand geleden dat ik een blog heb geschreven. Het was een afspraak dat ik een keer per maand een blog zou plaatsen. En dat is nu niet gelukt.

De afgelopen maand was een drukke maand. Veel zonneschijn in de kamer, feestdagen, verjaardag, bezoeken afleggen aan een zieke en ondersteuning bieden. …. Het hoort er allemaal bij.

Je kunt in paniek raken als iemand binnen een bedrijf ziek of overbelast wordt, maar het is iets van alle tijden.

En zo blijft er naaiwerk liggen.

Ik kan me zo voorstellen dat je het heerlijk vindt om thuis te naaien. De stof op tafel, knippen, alle spullen om je heen die je nodig denkt te hebben en nodig hebt. Een rijkdom. Lekker je eigen ideeën uitwerken.

Je settelen om te gaan naaien heeft zo z’n tijd nodig. Vaak vallen er van allerlei andere dingen te doen en je moet je goed kunnen concentreren. En concentreren betekent: ‘Op de plaats, rust!’.

Hoe vaak heb ik de afgelopen maand die rust gehad? Naar mijn beleving niet veel. Terwijl rust zo belangrijk is. Om een lichaam in (top)vorm te houden, alert te blijven, geconcentreerd kunnen doorpakken in je werk. Er zijn ook onderbrekingen in het werk. Dan is het heerlijk om alles bij elkaar in een tas te werpen; daar waar het bij elkaar hoort.

Er zijn ook altijd zaken waarover je kunt nadenken. Onder andere over het inzetten van een blindzoommachine, het gebruik van een parelvoet. ….. Materialen zijn voldoende verkrijgbaar, al is het niet altijd om de hoek en ook zijn er niet altijd gelijk mensen beschikbaar voor instructie. Wel zijn er cursussen die je kunt volgen en misschien is dat op z’n tijd ook leuk en verfrissend.

Het duurt langer dan je denkt.

Hoe vaak zeggen we weleens tegen iemand als stopwoord c.q. compliment: ‘Top!’? Goed. Dit zeggen en schrijven we gewoon om ergens van af te zijn. En het is een uitroep om blijkbaar verder te gaan. Nu een nieuw intro voor een blog: aan de top kan het leeg zijn.

En niemand die je dat vertelt. Het is prettig om ‘top’-momenten te hebben in je leven, ‘top’-prestaties te leveren en daarvan een korte tijd te kunnen genieten. En als je dan aan de top staat, moet je weer naar beneden. Hiervoor zijn vast allerlei managementconsultancy’s om de val zo zacht mogelijk te laten worden c.q. een en ander te consolideren. Want, ‘als je hoog staat, val je diep.’ Je kunt dan keihard naar beneden vallen.

Het gaat allemaal niet altijd goed. Je te druk maken, geen ademruimte meer beschikbaar …… Elke hand is een verliezer, maar ook is elke hand een winnaar. Je weet het vaak niet. ‘Het is het geheim van overleven’, zoals een jongeman had begrepen van zijn vader.

Het is goed om te blijven schrijven, gedachten ordenen in deze jachtige wereld in de stad. Mensen die buiten de stad wonen – of in vroegere tijden – hadden misschien genoeg aan gesprekken met de buren, de naasten, omdat ze die tegenkwamen. In de huidige tijd kom je – misschien – wel veel minder mensen tegen in het dagelijks leven waarmee je iets gemeenschappelijks hebt, waarmee je in staat bent om te praten. Maar we zijn wel voor iedereen bereikbaar met de moderne communicatietechnologie. Of door middel van ‘intelligence’.

Je weet wat ze daarmee kunnen doen.

Ieder mens zoekt verbinding. Ook aan de top. En in crisismomenten moeten we opstaan, de moed vinden om te doen wat we moeten doen. En als de storm is gaan liggen, is het goed om naar binnen te keren.

 

Iedereen wil (en kan) ergens in uitblinken. Het is ons niet direct duidelijk wat dit kan zijn, maar gaandeweg in het leven komen vanzelf de vruchten. Gewoon door het leven zelf. Elk mens maakt ook zijn of haar eigen keuzes in dit leven.

Gelukkig kan dat in dit land. En dat is een groot goed!

Het kan verkeren dat je een periode uitblinkt in niets doen. Omdat je tot rust moet komen, tot bezinning, van een zingevend, jagend leven.

De maatschappelijke ladder beklimmen is iets wat ons (bijna) met de paplepel wordt ingegoten. Of niet? Misschien ook wel niet en weten we helemaal niet waar die ladder staat als we op eigen benen komen te staan.

Vaak lijkt het op ‘bestormen’ – op het zo hoog mogelijk bereiken –  van deze ladder. Daar voelen we ons goed bij, dan kunnen we veel bereiken. En als je zoveel mogelijk geld verdient in het leven, kun je zo gezond mogelijk leven. Ook iets wat ons wordt voorgespiegeld in deze wereld. Zo zijn we allemaal bezig om zoveel mogelijk geld te verdienen binnen onze mogelijkheden.

We laten ons blijkbaar graag voor de gek houden of – zoals je wilt – we laten de leugen graag regeren. Want daar voelen we ons comfortabel bij en de vraag die je daarbij kunt stellen is dan ook: ‘Zijn wij in staat om te reflecteren?’. Of kunnen we dat niet en leven we gewoon ons leven met onze vaardigheden en (on)mogelijkheden?

Naar buiten gaan is een goed gegeven. De lente is volop in aantocht en daarop passen we ons leven weer aan. Meer naar buiten gaan, meer bewegen en genieten van de zon.

Goed, dit was weer genoeg dagdromerij. Ja, soms moet je maar gewoon beginnen. En misschien als de zon genoeg schijnt ga je vanzelf ergens in uitblinken.

Veel plezier!

‘Je kunt in de schaduweconomie verdwijnen als het water je aan de lippen staat.’ Dat las ik onlangs in de krant. Een schaduweconomie, waarin kleine bedrijven weinig of geen geld aan de fiscus afdragen.

Is dat ons voorland? Dat we weinig tot geen belasting betalen en weer moeten opkrabbelen om vooruit te komen? Uit ervaring kan ik zo deels wel spreken en dan is het – en passant – inspirerend om iemand te horen spreken die uit eigen ervaring vertelt hoe om te gaan met een groot verlies. Probeer in iedere dag een lichtpuntje te zien, iets moois, en leg dat vast. Dan wordt je bevestigd dat er ook mooie dingen in het leven zijn.

De maand januari ligt alweer ruim achter ons en we gaan de lente langzaam aan tegemoet. De winter was koud buiten. Binnen was er blijkbaar genoeg te doen; ik ben er niet aan toegekomen om mijn maandelijkse blog bij te houden. Ja, zo gaat dat dan in het leven. Je kunt het niet voorspellen, opdrachten kunnen vertraging oplopen vanwege onvoorziene omstandigheden en dan ben je zo een maand verder.

Ik weet niet of dat wel kan in onze planeconomie.

En dat terwijl ik het zo belangrijk vind om een geregeld leven te leven naast alle economische ontwikkelingen. Onlangs werd ik erbij bepaald om dat toch maar gewoon vast te houden. Vaste gewoontes. Ze zijn niet verkeerd en als jij er wel bij vaart, wie heeft er dan nog iets over te zeggen?

Iedereen is een winnaar. Dat is waarheid. Ook in ons land waar de (economische) normen hoog gesteld zijn. En waarheid kun je op diverse plekken ontdekken. Doe gewoon waar je goed in bent, blijf lezen en je komt erachter wat je wel of niet moet doen. En dan komt er misschien licht in de schaduweconomie.

Dat klinkt zo simpel. ‘Het moet passen.’ Maar op alle fronten in het leven is het zo. Daarvoor heb je de ander nodig; de mens staat in verbinding met de ander, met materie. Dat moet gecommuniceerd worden. En daarbij heb je rust nodig.

In deze woelige wereld is die rust ver te zoeken. We moeten van alles en voor je het weet, is de dag alweer voorbij. Met name in de wintermaanden, zo vlak voor de kerst. Dan menen we van alles te moeten organiseren – en dat doen we ook. ’s Avonds heb je tijd om uit te rusten.

Met kleding en aanschaf van kleding is het niet anders. Of het nu gaat om feestkleding of om het inrichting van je woning. En sommige keuzes over aanschaf van zaken worden hierin snel gemaakt; over andere wordt langer nagedacht. Omdat het meer impact heeft.

En dat zijn processen. Zowel op micro- als op macroniveau. We spreken dan over een economie.

Aan het einde van het jaar ga je de balans opmaken. Niet alleen boekhoudkundig en administratief, maar ook in je eigen leven. Er worden vragen gesteld, zoals: ‘Wat gaat goed? Moet er een afslag naar rechts genomen worden? Of gaan we gewoon door op de ingeslagen weg?’

Over sommige zaken kun je een nachtje slapen; de volgende ochtend biedt een nieuw licht op de dingen. Het is zaak om naar je ‘onderbuik’ te luisteren; die wijst je onder andere de weg in deze wereld. Tenminste, dat hebben ze me een keer verteld.

Het is nu oudejaarsavond. En daar horen oliebollen bij volgens de traditie. Ze zijn weer gebakken en hopelijk gaan we een rustige oudejaarsavond tegemoet.

Denk aan je talenten, je karakter, je sterke en zwakke punten en zo vallen alle ‘puzzelstukjes’ in elkaar. Het moet passen.

En dat komt goed.

 

 

Het zou prettig zijn om een andere werkruimte te hebben – dat valt te onderzoeken – geen loods waar je drie maanden in de zomer wegkookt, maar een ruimte tussen de bomen. Dus, tussen de wonderbomen. Hieraan gaat vaak een hele (financiële) planning aan vooraf en er zijn vooral mensen beschikbaar die jou hier in willen helpen. Ze kunnen het hebben over een veranderende markt en hoe je je daartoe kunt verhouden. Wellicht tussen de wonderbomen.

Ten eerste begint het met opruimen. Wegdoen van ballast wat je niet meer nodig hebt. Dat geeft ruimte om te groeien en ruimte om te doen wat daadwerkelijk belangrijk is. Groeien betekent ook netwerken. Soms met een kaartje, soms alleen antwoord geven op gestelde vragen. Maar wellicht is het meest belangrijke: alleen doen waar je zelf achterstaat en plezier aan beleeft. Dat is – kort door de bocht – wat een werk karakter geeft. En daarbij geldt een aloude uitdrukking: “Een broedende kip moet je niet storen.”

Naaien vind ik best wel leuk, maar het valt niet altijd mee om het leuk te houden. Misschien is dat nog wel de grootste kunst. Een inschattingsfout is door overschatting of niet realistische verwachtingen soms snel gemaakt. In de hoogzomer in de hitte werken met de gordijnen open of dicht overdag is soms een ‘noodzakelijk kwaad’. Het werk is dan soms lastig te zien. Het liefst vermijd je dat en pak je het werk in de middag weer op.

De ambacht blijft de basis. Het zelf technieken beheersen is de basis en dat moet blijven. Technieken kun je uitbouwen, aanleren en door ‘vallen en opstaan’ kom je verder. Daarbij kun je je afvragen of de ontwikkelingen van nieuwe structuren en technieken niet duidt op een grote leegte: het verlies van ambachtelijk besef en deskundigheid.

Je hoeft het niet alleen te doen.