Categorie: Geen categorie

We spreken hier nog weleens over de toestand in de wereld en economische ontwikkelingen. Veel dingen kun je niet veranderen; ze overkomen je gewoon. Het valt ook niet altijd mee om de boel weer op te pakken c.q. verder te gaan met de zaken die gedaan moeten worden. Maar het gaat gewoon, dus dan doen we dat. En soms denk ik dan weleens na over iets toevoegen aan mijn ‘bedrijf’.

Je kunt veel dingen plannen in het leven, maar sommige zaken gaan vanzelf. Misschien heb ik daarom ook nog geen ‘businessplan’.

En zit ik hier iemands lifestyle te financieren.

Soms is het niet mogelijk om aan een werk te beginnen voordat je je idolen hebt uitgeschakeld. ‘Kill your idols’ noemen de Engelsen dat wel. Niet blindelings iets of iemand aanbidden, maar je eigen ding doen. Je maakt altijd iets kapot en dat moet gemaakt worden. Soms is het net brandhout. Wat kun jezelf en/of wat is het waard? En wie gaat daar uiteindelijk over?

En zo nu en dan is dat inspirerend met muziek erbij. Daarbij luister ik naar de radio. En luister ik naar feitjes en achtergronden van de muziekmakers en hun muziek met – vaak – treffende teksten. Ondertussen vind ik dat vaak ook kunstwerken. Zo is er een muziekgroep met de naam ‘Rage against the Machine’. Dan wordt een naam van een dergelijke groep soms springlevend, want ‘Rage against the Machine’ betekent: ‘woede tegen de machine’.

Laten we dat uiteindelijk maar niet doen. Kwaad worden op de machine. Het gaat niet helpen om te overleven c.q. iets levensvatbaars op te bouwen.

Daar ben ik ondertussen wel achter. Kwaad worden is verspilde energie. En soms hebben we iets belangrijkers te doen in de wereld dan een zaak opbouwen. Investeer in datgene wat voor jou belangrijk is. Dan komt het wel goed.

Het duurt langer dan je denkt. Het is alweer ruim een maand geleden dat ik een blog heb geschreven. Het was een afspraak dat ik een keer per maand een blog zou plaatsen. En dat is nu niet gelukt.

De afgelopen maand was een drukke maand. Veel zonneschijn in de kamer, feestdagen, verjaardag, bezoeken afleggen aan een zieke en ondersteuning bieden. …. Het hoort er allemaal bij.

Je kunt in paniek raken als iemand binnen een bedrijf ziek of overbelast wordt, maar het is iets van alle tijden.

En zo blijft er naaiwerk liggen.

Ik kan me zo voorstellen dat je het heerlijk vindt om thuis te naaien. De stof op tafel, knippen, alle spullen om je heen die je nodig denkt te hebben en nodig hebt. Een rijkdom. Lekker je eigen ideeën uitwerken.

Je settelen om te gaan naaien heeft zo z’n tijd nodig. Vaak vallen er van allerlei andere dingen te doen en je moet je goed kunnen concentreren. En concentreren betekent: ‘Op de plaats, rust!’.

Hoe vaak heb ik de afgelopen maand die rust gehad? Naar mijn beleving niet veel. Terwijl rust zo belangrijk is. Om een lichaam in (top)vorm te houden, alert te blijven, geconcentreerd kunnen doorpakken in je werk. Er zijn ook onderbrekingen in het werk. Dan is het heerlijk om alles bij elkaar in een tas te werpen; daar waar het bij elkaar hoort.

Er zijn ook altijd zaken waarover je kunt nadenken. Onder andere over het inzetten van een blindzoommachine, het gebruik van een parelvoet. ….. Materialen zijn voldoende verkrijgbaar, al is het niet altijd om de hoek en ook zijn er niet altijd gelijk mensen beschikbaar voor instructie. Wel zijn er cursussen die je kunt volgen en misschien is dat op z’n tijd ook leuk en verfrissend.

Het duurt langer dan je denkt.

Hoe vaak zeggen we weleens tegen iemand als stopwoord c.q. compliment: ‘Top!’? Goed. Dit zeggen en schrijven we gewoon om ergens van af te zijn. En het is een uitroep om blijkbaar verder te gaan. Nu een nieuw intro voor een blog: aan de top kan het leeg zijn.

En niemand die je dat vertelt. Het is prettig om ‘top’-momenten te hebben in je leven, ‘top’-prestaties te leveren en daarvan een korte tijd te kunnen genieten. En als je dan aan de top staat, moet je weer naar beneden. Hiervoor zijn vast allerlei managementconsultancy’s om de val zo zacht mogelijk te laten worden c.q. een en ander te consolideren. Want, ‘als je hoog staat, val je diep.’ Je kunt dan keihard naar beneden vallen.

Het gaat allemaal niet altijd goed. Je te druk maken, geen ademruimte meer beschikbaar …… Elke hand is een verliezer, maar ook is elke hand een winnaar. Je weet het vaak niet. ‘Het is het geheim van overleven’, zoals een jongeman had begrepen van zijn vader.

Het is goed om te blijven schrijven, gedachten ordenen in deze jachtige wereld in de stad. Mensen die buiten de stad wonen – of in vroegere tijden – hadden misschien genoeg aan gesprekken met de buren, de naasten, omdat ze die tegenkwamen. In de huidige tijd kom je – misschien – wel veel minder mensen tegen in het dagelijks leven waarmee je iets gemeenschappelijks hebt, waarmee je in staat bent om te praten. Maar we zijn wel voor iedereen bereikbaar met de moderne communicatietechnologie. Of door middel van ‘intelligence’.

Je weet wat ze daarmee kunnen doen.

Ieder mens zoekt verbinding. Ook aan de top. En in crisismomenten moeten we opstaan, de moed vinden om te doen wat we moeten doen. En als de storm is gaan liggen, is het goed om naar binnen te keren.

 

Iedereen wil (en kan) ergens in uitblinken. Het is ons niet direct duidelijk wat dit kan zijn, maar gaandeweg in het leven komen vanzelf de vruchten. Gewoon door het leven zelf. Elk mens maakt ook zijn of haar eigen keuzes in dit leven.

Gelukkig kan dat in dit land. En dat is een groot goed!

Het kan verkeren dat je een periode uitblinkt in niets doen. Omdat je tot rust moet komen, tot bezinning, van een zingevend, jagend leven.

De maatschappelijke ladder beklimmen is iets wat ons (bijna) met de paplepel wordt ingegoten. Of niet? Misschien ook wel niet en weten we helemaal niet waar die ladder staat als we op eigen benen komen te staan.

Vaak lijkt het op ‘bestormen’ – op het zo hoog mogelijk bereiken –  van deze ladder. Daar voelen we ons goed bij, dan kunnen we veel bereiken. En als je zoveel mogelijk geld verdient in het leven, kun je zo gezond mogelijk leven. Ook iets wat ons wordt voorgespiegeld in deze wereld. Zo zijn we allemaal bezig om zoveel mogelijk geld te verdienen binnen onze mogelijkheden.

We laten ons blijkbaar graag voor de gek houden of – zoals je wilt – we laten de leugen graag regeren. Want daar voelen we ons comfortabel bij en de vraag die je daarbij kunt stellen is dan ook: ‘Zijn wij in staat om te reflecteren?’. Of kunnen we dat niet en leven we gewoon ons leven met onze vaardigheden en (on)mogelijkheden?

Naar buiten gaan is een goed gegeven. De lente is volop in aantocht en daarop passen we ons leven weer aan. Meer naar buiten gaan, meer bewegen en genieten van de zon.

Goed, dit was weer genoeg dagdromerij. Ja, soms moet je maar gewoon beginnen. En misschien als de zon genoeg schijnt ga je vanzelf ergens in uitblinken.

Veel plezier!

‘Je kunt in de schaduweconomie verdwijnen als het water je aan de lippen staat.’ Dat las ik onlangs in de krant. Een schaduweconomie, waarin kleine bedrijven weinig of geen geld aan de fiscus afdragen.

Is dat ons voorland? Dat we weinig tot geen belasting betalen en weer moeten opkrabbelen om vooruit te komen? Uit ervaring kan ik zo deels wel spreken en dan is het – en passant – inspirerend om iemand te horen spreken die uit eigen ervaring vertelt hoe om te gaan met een groot verlies. Probeer in iedere dag een lichtpuntje te zien, iets moois, en leg dat vast. Dan wordt je bevestigd dat er ook mooie dingen in het leven zijn.

De maand januari ligt alweer ruim achter ons en we gaan de lente langzaam aan tegemoet. De winter was koud buiten. Binnen was er blijkbaar genoeg te doen; ik ben er niet aan toegekomen om mijn maandelijkse blog bij te houden. Ja, zo gaat dat dan in het leven. Je kunt het niet voorspellen, opdrachten kunnen vertraging oplopen vanwege onvoorziene omstandigheden en dan ben je zo een maand verder.

Ik weet niet of dat wel kan in onze planeconomie.

En dat terwijl ik het zo belangrijk vind om een geregeld leven te leven naast alle economische ontwikkelingen. Onlangs werd ik erbij bepaald om dat toch maar gewoon vast te houden. Vaste gewoontes. Ze zijn niet verkeerd en als jij er wel bij vaart, wie heeft er dan nog iets over te zeggen?

Iedereen is een winnaar. Dat is waarheid. Ook in ons land waar de (economische) normen hoog gesteld zijn. En waarheid kun je op diverse plekken ontdekken. Doe gewoon waar je goed in bent, blijf lezen en je komt erachter wat je wel of niet moet doen. En dan komt er misschien licht in de schaduweconomie.

Dat klinkt zo simpel. ‘Het moet passen.’ Maar op alle fronten in het leven is het zo. Daarvoor heb je de ander nodig; de mens staat in verbinding met de ander, met materie. Dat moet gecommuniceerd worden. En daarbij heb je rust nodig.

In deze woelige wereld is die rust ver te zoeken. We moeten van alles en voor je het weet, is de dag alweer voorbij. Met name in de wintermaanden, zo vlak voor de kerst. Dan menen we van alles te moeten organiseren – en dat doen we ook. ’s Avonds heb je tijd om uit te rusten.

Met kleding en aanschaf van kleding is het niet anders. Of het nu gaat om feestkleding of om het inrichting van je woning. En sommige keuzes over aanschaf van zaken worden hierin snel gemaakt; over andere wordt langer nagedacht. Omdat het meer impact heeft.

En dat zijn processen. Zowel op micro- als op macroniveau. We spreken dan over een economie.

Aan het einde van het jaar ga je de balans opmaken. Niet alleen boekhoudkundig en administratief, maar ook in je eigen leven. Er worden vragen gesteld, zoals: ‘Wat gaat goed? Moet er een afslag naar rechts genomen worden? Of gaan we gewoon door op de ingeslagen weg?’

Over sommige zaken kun je een nachtje slapen; de volgende ochtend biedt een nieuw licht op de dingen. Het is zaak om naar je ‘onderbuik’ te luisteren; die wijst je onder andere de weg in deze wereld. Tenminste, dat hebben ze me een keer verteld.

Het is nu oudejaarsavond. En daar horen oliebollen bij volgens de traditie. Ze zijn weer gebakken en hopelijk gaan we een rustige oudejaarsavond tegemoet.

Denk aan je talenten, je karakter, je sterke en zwakke punten en zo vallen alle ‘puzzelstukjes’ in elkaar. Het moet passen.

En dat komt goed.

 

 

Het zou prettig zijn om een andere werkruimte te hebben – dat valt te onderzoeken – geen loods waar je drie maanden in de zomer wegkookt, maar een ruimte tussen de bomen. Dus, tussen de wonderbomen. Hieraan gaat vaak een hele (financiële) planning aan vooraf en er zijn vooral mensen beschikbaar die jou hier in willen helpen. Ze kunnen het hebben over een veranderende markt en hoe je je daartoe kunt verhouden. Wellicht tussen de wonderbomen.

Ten eerste begint het met opruimen. Wegdoen van ballast wat je niet meer nodig hebt. Dat geeft ruimte om te groeien en ruimte om te doen wat daadwerkelijk belangrijk is. Groeien betekent ook netwerken. Soms met een kaartje, soms alleen antwoord geven op gestelde vragen. Maar wellicht is het meest belangrijke: alleen doen waar je zelf achterstaat en plezier aan beleeft. Dat is – kort door de bocht – wat een werk karakter geeft. En daarbij geldt een aloude uitdrukking: “Een broedende kip moet je niet storen.”

Naaien vind ik best wel leuk, maar het valt niet altijd mee om het leuk te houden. Misschien is dat nog wel de grootste kunst. Een inschattingsfout is door overschatting of niet realistische verwachtingen soms snel gemaakt. In de hoogzomer in de hitte werken met de gordijnen open of dicht overdag is soms een ‘noodzakelijk kwaad’. Het werk is dan soms lastig te zien. Het liefst vermijd je dat en pak je het werk in de middag weer op.

De ambacht blijft de basis. Het zelf technieken beheersen is de basis en dat moet blijven. Technieken kun je uitbouwen, aanleren en door ‘vallen en opstaan’ kom je verder. Daarbij kun je je afvragen of de ontwikkelingen van nieuwe structuren en technieken niet duidt op een grote leegte: het verlies van ambachtelijk besef en deskundigheid.

Je hoeft het niet alleen te doen.

Sprookjes bestaan niet. Het komt nogal eens voor dat er kleding wordt gebracht c.q. wordt afgegeven waarbij de opdracht luid en duidelijk is. Dat voer je uit. Soms heeft het resultaat niet het gewenste effect. Dat is jammer. Niet alleen de teleurstelling voor degene(n) die de opdracht heeft c.q.  hebben gegeven, maar ook voor diegene(n) die het werk heeft of hebben uitgevoerd. Het gebeurt niet alleen met naaiwerk, maar bij verstelwerk betekent het meestal dat het niet opnieuw hoeft c.q. kan. Wat weg is, is weg en komt niet meer terug. Zo is het leven.

Communicatie is essentieel. Het is niet altijd direct gemakkelijk om te ontdekken welk vlees je in de kuip hebt, maar kleding is toch wel een persoonlijk iets. ‘Kleren maken de man’ is daarbij wel een essentieel gezegde. En dan wil je ook dat het naar wens is.

En wat volgt? Plotseling komt er een telefoontje. Er is een bruiloft en de rits van de jurk hapert. Dan ben ik de ‘reddende engel’. Daarvoor heb ik engelengeduld nodig (of: geduld van engelen), want rustig blijven is essentieel in een dergelijk geval.

Het was wel spannend. Het was leuk dat ik het toch vlot heb kunnen trekken en dan hoop ik maar dat de jonge dame een mooi feest krijgt. Niet meer terugduwen; dan komt het niet meer goed. Ik ben blij dat er families zijn. Dat mensen niet alleen door het leven hoeven te gaan, maar dat ze ergens bij horen.

Nee, sprookjes bestaan niet, maar ze worden soms wel georganiseerd. En dat mag ook voor een of meerdere dagen. Dan ben jij soms een onmisbare schakel in het systeem. Dat geeft een waarde. Ook al zijn systemen geen doel op zich, toch mag je er deel van uitmaken. En dat is leuk.

Van harte welkom!

Er is gezegd dat ik zorgvuldig te werk ga. Ondertussen zijn we ruim halverwege de zomer en de stoom blaast nog steeds niet uit mijn oren. Dat lijkt mij niet gezond. Het zou zomaar moeten volgens bedrijvenadviseurs. ‘Het bedrijf klaarstomen voor de tweede helft van het jaar’, is dan het onderwerp van een email van een dienstverlener. We zijn dan nu al een stuk op weg in de tweede helft van het jaar. We worden bedolven onder emails, etcetera; dat loopt ook de spuigaten uit. De meeste kunnen weg, maar bij sommige is het wel van belang om aangehaakt te blijven om zo het proces een beetje te volgen. ‘Trust the process…..’, zeggen ze dan. Of ‘Whatever floats your boat!’.

Van bedrijvenadviseurs kun je tips krijgen om klanten te binden. Of om een ruimte zodanig in te richten dat je ook met andere machines kunt gaan werken. Nu staat er een machine hiernaast te wachten, maar of die ooit aan het werk komt? Ik zou het (nog) niet weten. Het zou wel prettig zijn om een andere werkruimte te hebben; daar wordt ook weleens over nagedacht.

In dat proces of in die boot kun je behoorlijk op drift raken. Het kan allemaal veel worden en ook al denk je dat je juist hebt gekozen om je eigen weg te volgen, dan kunnen verwachtingen hooggespannen zijn. Van, zowel de klant, als mijnerzijds. En soms is het goed om uit elkaar te gaan of je handen wassen in onschuld. Je kunt goede bedoelingen hebben, maar niet altijd werkt iets ook goed uit. Maar er zijn mogelijkheden om veilig aan te komen in de haven. Soms is het gewoon ‘goede moed’ of ‘vertrouwen’ blijven houden. Zorgvuldig te werk gaan en blijven vertrouwen kosten geen geld en dan kom je vast ook ergens uit.

Het is iets wat de laatste tijd regelmatig naar boven kwam …. ‘kijk niet achterom’. Als je ergens aan het wandelen bent, wil je weleens terugkijken naar iets wat je hebt gezien. Soms zijn er mensen die je verleiden het te doen en komen dan met sentimentele verlangens, gevoelens – etcetera – je hoort het weleens in liedjes. Nee, wat geweest is, komt niet meer terug. Sterker nog: je draait het ook niet meer terug. Je hoeft je er ook niet meer druk over te maken.

En zo gaan we verder in deze economie. Het is zomer en het naaiwerk is eventjes stil gevallen. We noemen dat ‘komkommertijd’. Dan kunnen we ons bezighouden met andere dingen, zorgen voor andere zaken; dingen die net zo belangrijk zijn. Die ons in beslag kunnen nemen. Mensen komen niet voor niets op ons pad en als je iets kunt betekenen voor een ander, dan moet je dat doen.

De vakantietijd is aangebroken en veel mensen trekken erop uit. Ook wij. We zijn naar Noord-Frankrijk geweest en ik heb inspiratie opgedaan. Nooit geweten wat de textiele nijverheid in – bijvoorbeeld – Cambrai waard was en dat de schilder Henri Matisse inspiratie opdeed voor zijn schilderwerk vanuit stoffen. Daar ligt een verbinding.

Het is leuk om nieuwe dingen te ontdekken in deze wereld; we krijgen dat gewoon cadeau. En bij thuiskomst ga je opnieuw de balans afwegen. Wat kun je missen als kiespijn? En wie of wat nodigt je uit om verder te gaan?

Kijk niet achterom. Het heeft geen zin. Elk mens leeft zijn of haar eigen leven. En dat kun je beter laten rusten. De dingen die je nodig hebt, komen vanzelf op je pad en dan is het vaak verbazingwekkend wat je nog allemaal kunt. Voor alles is een tijd; ook voor deze blog. Tijd voor het bed.