Hoe vaak zeggen we weleens tegen iemand als stopwoord c.q. compliment: ‘Top!’? Goed. Dit zeggen en schrijven we gewoon om ergens van af te zijn. En het is een uitroep om blijkbaar verder te gaan. Nu een nieuw intro voor een blog: aan de top kan het leeg zijn.
En niemand die je dat vertelt. Het is prettig om ‘top’-momenten te hebben in je leven, ‘top’-prestaties te leveren en daarvan een korte tijd te kunnen genieten. En als je dan aan de top staat, moet je weer naar beneden. Hiervoor zijn vast allerlei managementconsultancy’s om de val zo zacht mogelijk te laten worden c.q. een en ander te consolideren. Want, ‘als je hoog staat, val je diep.’ Je kunt dan keihard naar beneden vallen.
Het gaat allemaal niet altijd goed. Je te druk maken, geen ademruimte meer beschikbaar …… Elke hand is een verliezer, maar ook is elke hand een winnaar. Je weet het vaak niet. ‘Het is het geheim van overleven’, zoals een jongeman had begrepen van zijn vader.
Het is goed om te blijven schrijven, gedachten ordenen in deze jachtige wereld in de stad. Mensen die buiten de stad wonen – of in vroegere tijden – hadden misschien genoeg aan gesprekken met de buren, de naasten, omdat ze die tegenkwamen. In de huidige tijd kom je – misschien – wel veel minder mensen tegen in het dagelijks leven waarmee je iets gemeenschappelijks hebt, waarmee je in staat bent om te praten. Maar we zijn wel voor iedereen bereikbaar met de moderne communicatietechnologie. Of door middel van ‘intelligence’.
Je weet wat ze daarmee kunnen doen.
Ieder mens zoekt verbinding. Ook aan de top. En in crisismomenten moeten we opstaan, de moed vinden om te doen wat we moeten doen. En als de storm is gaan liggen, is het goed om naar binnen te keren. 
