Geplaatst op Geef een reactie

Een soort koffie

Iemand had het er een keer over …… ‘een soort koffie’. Vanochtend ben ik op pad gegaan. Maar voordat ik vertrok heb ik ontbeten en zelf koffie gezet. Gewoon ‘mijn soort koffie’. Koffie kun je op veel verschillende manieren zetten (of maken) en ik heb me erover verbaasd hoeveel machines of apparaten er bestaan om goede koffie te kunnen zetten.

Je weet niet wat je kunt verwachten van een handel en of de handelaar in dit geval ook koffie klaar had staan. Het was niet echt om de hoek, dus het had gekund dat ik daar ook koffie zou kunnen drinken. Het was niet het geval. Uiteindelijk was er ook geen overeenkomst gesloten, dus dan zou het een soort koffie geweest zijn die niet te drinken was.

Teveel ruis, geen lekkere koffie helaas. Maar het was wel een interessant gesprek wat ik heb gevoerd en ik ben toch wel wijzer huiswaarts gekeerd. Ook prettig dat er mensen zijn die met je meedenken en zelf ook nog enigszins onderhoudend zijn en menselijkheid kunnen tonen. Dan weet je weer waar je staat.

Het is weleens goed om stil te staan bij koffie. Bij goede koffie. Dat is voor veel mensen een wezenlijk onderdeel in hun leven. In mijn leven in ieder geval wel. Hoe dan ook is het belangrijk om te genieten van de vrijheid die je hebt en vandaag was het ook nog redelijk aardig weer om te verblijven in de zon.

Deze week heb ik een patroon gevonden voor een broek die ik moet gaan maken. Dat ligt vast; er zullen nog enige aanpassingen gedaan worden, maar het model is in ieder geval duidelijk. Dat geeft enige rust. Vanuit rust kun je gaan bouwen. Ook al ben je diep gezonken. Er is altijd een weg omhoog.

 

 

 

 

 

Met ‘een soort koffie’.

Geplaatst op Geef een reactie

‘Rustig aan’ doen

Met dat advies ben ik deze week begonnen. ‘Rustig aan’ doen. Niet jezelf opjagen, gaan overlopen, want uiteindelijk komt alles toch op z’n pootjes terecht. Dat denk je dan.

Het is een geruststelling dat je vanuit ‘de rust’ de werkweek kunt beginnen.

De werkweek. Daar moet ik op de zondag niet aan denken. Dan laat ik het liefst alles wat geen werk is uit handen vallen. Tenzij iets echt noodzakelijk is om te doen. Of iets van de zaterdag moet nog opgeruimd of schoongemaakt worden. Je neemt wat mee in je leven.

Feitelijk is het helemaal niet nodig om zo krampachtig bezig te zijn met werk. Tenminste, ik vind dat ik me de laatste tijd daar veel mee bezighoudt. Waarom niet gewoon ontspannen leven en dan gewoon zien wat er op je pad komt?

Ik heb deze week ook nog nagedacht over mijn motivatie aangaande werk. In het verleden heb ik gewerkt als secretaresse en daar had ik blijkbaar vaardigheden voor. Die vaardigheden heb ik nog steeds wel – denk ik – en de motivatie is ook niet veranderd. Wel is deze op een andere plek (geografisch) komen te liggen. In mijn geval: thuis.

Al langere tijd ben ik ook werkzaam buitenshuis, maar niet in een vaste baan. Deze week heb ik gewerkt met erg leuke mensen. Hoe dat komt? Ik weet het niet. In ieder geval was ik goed uitgerust op het werk aangekomen en dat is prettig.

Ook heb ik naaiwerk aangenomen. Ik ben blij dat er enige ruimte is om het werk gedaan te krijgen en ik had gedacht dat ik daarmee vandaag al iets kon gaan beginnen. Met de voorbereiding in ieder geval. Maar er kwam weer iets tussen, waardoor dat niet meer van de grond kwam.

‘Rustig aan’ doen. Veel meer is het niet.

Het zij zo.

Geplaatst op Geef een reactie

Deelgenoot zijn

Deelgenoot zijn. We zijn deelgenoot van elkaars leven zonder te weten waar het begint of eindigt. En dan kom je soms ook voor verrassingen te staan.

Deze week heb ik ook weer buitenshuis gewerkt en ik was nog deelgenoot in een Teams-sessie op zoek naar werk. Sommige dingen zijn al tien keer herkauwd in het leven, maar het is goed om dingen iets op te rekken, anders kan de blik ook op ‘het oneindige’ raken. Of de focus wordt zo scherp dat je vergeet om je heen te kijken.

Vanmiddag heb ik nog lekker kunnen wandelen buiten en daarbij nog even heerlijk kunnen genieten van het buitenleven en de daarbij bekende geuren. Dat geeft altijd nog een soort herkenning en het ondernemen in het buitengebied gaat ook op een andere manier dan in de stad. Ik denk toch dat er meer rust is, maar schijn bedriegt natuurlijk.

Het is ook leuk om deelgenoot te zijn van enkele huwelijksjubilea. Het kan een verplichting worden om iemand hiermee te feliciteren, maar we mogen ook weten dat trouw een gegeven is in deze wereld. Het is niet altijd zozeer een prestatie al moeten sommige dingen nu eenmaal wel gevierd worden. En het is fijn als het kan.

En als iets een verplichting wordt, dan is er ook een mogelijkheid om het te onthouden. Of je kunt zaken agenderen. Soms kunnen er punten op de agenda te staan die niet noodzakelijk meer zijn en dan worden ze afgeblazen. Dat is dan een prettige bijkomstigheid. Er ontstaat ruimte voor andere zaken.

Op deze zaterdagavond heb ik nog even kunnen stilstaan bij de vraag hoe ik het beste geld kan verdienen (inkomen). Dat zijn dan even rustmomentjes in het leven.

‘Even rustig ademhalen’ en deelgenoot zijn. Dat wens ik iedereen morgen toe.

Een fijne zondag toegewenst.

Geplaatst op Geef een reactie

Anything is possible

‘Anything is possible’. Dat zei ik vandaag op mijn werk. Wat waren het een dagen de afgelopen week! Het was stormachtig weer buiten en dan is het goed kijken of je droog op het werk kunt aankomen met de fiets. En dan denk je dat het leven rustig voortkabbelt, maar dan krijg je te maken met een storm. En dan moet er ook nog iets hoognodig gedaan worden tijdens die storm. We hebben het weer gered en gedaan is gedaan.

Misschien moeten we helemaal niet meer terugkijken op wat is geweest, want je kunt bij al die dingen niet meer stil blijven staan. En niemand weet ook wat er komt. Zo heb ik sinds deze week de telefoon niet meer in een stille modus staan, omdat ik oproepbaar ben. Ik ben benieuwd hoe lang ik dat volhoudt. Want een telefoon stand-by in een stille modus vind ik wel zo prettig. Dan word je niet zo snel gestoord door allerlei berichten waar je meestal niet veel aan hebt. Het lijkt ondertussen wel gewoon tijdverdrijf. Net als het schrijven van deze blog.

Deze week heb ik mouwen in een jack ingenomen en dat ging op een heel eenvoudige manier. Anders is het niet meer betaalbaar, denk ik. Het zelfstandige bestaan kent veel onzekerheden, maar tot nu toe zijn we altijd weer geholpen.

Het was goed om te ontdekken dat je er in deze stormachtige week kunt zijn voor elkaar. Om elkaar verder te helpen. Misschien is dat wel wat we doen in dit leven, op onze reis: elkaar verder helpen in dit bestaan. En dat kan op velerlei manieren gebeuren. Als je doet wat je kunt, dan is dat voldoende. En dan merk je ook dat mensen daarin een extra stap kunnen zetten.

‘Anything is possible.’ Het waren een paar woorden Engels.

Geplaatst op Geef een reactie

Daarbij blijven focussen

Het is me aan het begin van de week weer duidelijk geworden. Eerst zorgen voor je gezin en daarbij blijven focussen. Het vinden van een baan heeft voor mij geen prioriteit. Als het gebeurt, is het de bedoeling; anders is het ook goed.

Niet alles hoeft gelijk openbaar te worden. Soms is het juist goed dat dingen verborgen blijven. Omdat het nog niet duidelijk is wat het gaat worden. Die geborgenheid kan je thuis worden.

Deze week had ik een afspraak gemaakt met iemand die niet is doorgegaan. Je kunt dan denken aan een zogenaamde ‘follow-up’. Dat is vast iets bekends in deze jacht-en-jagen-maatschappij, maar ik heb daar niet voor gekozen. Er kan van alles aan de hand zijn bij mensen (thuis) en daar hoef ik me niet aan te verbinden c.q. mee te bemoeien. Wel heb ik me deze week even bezig gehouden met ‘after sales’. Even de verbinding blijven zoeken en iets afronden.

Het online werken en samenkomen heeft een vlucht genomen in onze maatschappij en sinds deze week doe ik er ook even aan mee. Het is wel gezellig. En je kunt iets tegen een ander zeggen en een ander kan iets tegen jou zeggen. Zo komt er een verbinding tot stand tussen mensen die elkaar nog niet eerder hebben ontmoet. Ik ben benieuwd hoe zich dat ontwikkelt.

Werk is het kapitaal in onze samenleving en ik mag dankbaar zijn dat ik daarbij nog iets aan kan bijdragen wat past. Ik zie wel hoe het verder gaat en ik ben wel blij dat ik voldoening haal uit dat wat ik nu doe.

En daarbij blijven focussen is op z’n tijd goed. Het is mijns inziens niet iets wat persé moet gebeuren, maar het is mooi om een goed vooruitzicht te hebben.

Misschien ook een wens of droom. ……. 

Geplaatst op Geef een reactie

Een luikje geopend

Ja, dat was mijn hoop vorige week. …. Dat er toch weer een weg komt om te gaan als het oude voorbij is gegaan. Ergens is er toch weer een luikje geopend. Dat geeft hoop en moed om door te gaan. je kunt verstrikt raken in allerlei webben van ‘spindoctors’ die weten hoe te handelen. En hun reactie op mijn zeggen echoot nog een poosje door in mijn hoofd.

Goed. We hebben het er maar mee te doen.

Het is fijn om te melden dat mijn naaiwerk (verstelwerk) voor deze week afgerond is. En soms is het goed om een zgn. tweede mijl te gaan. ik heb het vandaag maar gedaan; je doet de dingen die van je gevraagd worden. Soms kunnen mensen teveel vragen, misschien, maar tot nu toe ga ik gewoon verder. Ik heb ook weer buiten de deur gewerkt en bij de opdrachtgevers raak ik al iets meer thuis. Het is spannend om ergens te gaan werken. Je weet niet wat er komt. Ze zeggen weleens dat van het een het ander komt. Misschien is het ook wel gewoon ’s levensloop.

Het valt niet altijd mee om iets te accepteren, maar soms is een berusting een prettig iets. En dan ben ik blij dat ik in huis iets heb kunnen opruimen en schoonmaken.

De kerstboom hadden we nog laten staan tot 2 februari jl. Het schijnt dan een speciale dag te zijn en je merkt ook wel ondertussen dat het weer langer licht wordt buiten. Daarbij was er deze week ook een zonnige dag waarbij ik de fiets kon pakken om naar het werk te gaan. Dat heeft toch wel mijn voorkeur in deze omgeving. En, hoe dichter bij huis het werk is, hoe beter het is. Voor mij, althans.

Ergens wordt er toch weer een luikje geopend.

Geplaatst op Geef een reactie

De lat voor de gordijnen

De lat voor de gordijnen lag erg hoog.

Daarom was ik begonnen met uithalen van de zoom. Deze liep blijkbaar scheef, want ik kwam niet goed uit. Dat zijn even verloren minuten. Zo kun je alles tellen in het leven en betaal je leergeld.

Feit is dat je soms ook leergeld ontvangt. Dat kreeg ik deze week toen ik op gesprek ging bij een bedrijf waar ze mensen zoeken die kunnen en willen naaien. Ook daar was er een verloop bij de stof en dat kon later recht gemaakt worden. Gelukkig, een pak van mijn hart.

Nu heb ik gewerkt aan gordijnen en deze heb ik af gekregen. Het was lastig opstarten vanwege enige ruis, maar toen ik de slag te pakken had, waren ze binnen een mooie tijd klaar.

Het gaat niet alleen om de lat voor de gordijnen, maar we kunnen voor onszelf de lat soms erg hoog leggen. Je wilt alles perfect doen en geen fouten maken.

Nu wordt er in dit land hard gewerkt door iedereen. Onlangs las ik een artikel over een meisje dat met haar vader – hij is een politicus – mee mocht naar Den Haag naar zijn werk. Ze mocht er ook blijven slapen. Het meisje was onder de indruk van wat er gebeurde. Toen haar vader haar tijdens de terugreis naar huis vroeg wat ze het leukste vond, kreeg hij een verrassend antwoord. Het was het eten in het bedrijfsrestaurant, want de mensen die hen bedienden waren zo aardig.

Dat was een bemoedigend antwoord. Aardig zijn.

Dat kan overal.

De rommel van het naaiwerk is opgeruimd, de kamer schoongemaakt en de vloer is weer schoon. Zo kunnen we op naar de zondag. Een dag om te gaan zitten. Herstellen van de afgelopen week.

Een rustdag. Niet bedoeld om een lat hoog te leggen.

Geplaatst op Geef een reactie

Als dit het is, is dit het

‘Als dit het is, is dit het.’ Wie kent de strofe uit dit lied niet? In elk geval is het bijzonder om – als wegen doodlopen – er alsnog een uitweg (uitkomst) is.

Deze week ben ik begonnen met het beheer en onderhoud van de voorraad in de webshop. Ook heb ik enkele artikelen toegevoegd die ik heb afgemaakt. Het gaat om mondkapjes. Het is tegen het advies in om stoffen mondkapjes te dragen en ik zal u ook niet aanmoedigen deze te kopen of te dragen, maar ik wilde ze toch nog in de webshop zetten. Resultaat telt.

En wie weet worden de maatregelen later dusdanig dat het handig is om een stoffen mondkapje onderweg mee te hebben. Maar dat is onduidelijk.

Ook ben ik begonnen aan een stel gordijnen. Ze worden lang en ik ben blij dat ik een tafel ter beschikking heb waarop ik de stof goed kwijt kan. Het is toch wel een dingetje, die gordijnen. Sinds enkele maanden ben ik in het bezit van een incomplete blindzoommachine; deze gordijnen worden dus nog gemaakt met een gewone stiksteek.

Het was een gedoe om fournituren aan te schaffen. Maar uiteindelijk heb ik de stap genomen. Er moet toch geld verdiend worden. Het is prettig dat er goed overleg plaats kan vinden om tot aankoop over te gaan.

De huidige sollicitatieplicht houdt de gemoederen ook flink bezig. Ja, ik heb enige tijd buitenshuis gewerkt en vanwege inkomstenderving kon ik een beroep doen op de sociale zekerheid. Daarbij horen verplichtingen.

We moeten maar blijven vertrouwen dat dit een weg is om te begaan. Ook ben ik met mijn oudste dochter nog even naar een stoffenzaak geweest. Dat was inspirerend. Het is leuk als je op plekken komt die een meerwaarde geven aan het leven.

‘Als dit het is, is dit het.’

 

Geplaatst op Geef een reactie

Eens serieus beginnen

Ja, laten we eens serieus beginnen. Deze week heb ik allereerst mijn openingstijden aangepast, zodat ik weer meer ‘open’ ben. Daarnaast werd ik herinnerd aan het feit dat iemand vorig jaar tegen me zei dat ik voor mezelf verder moest. Oftewel: denken aan mijn toekomst.

Dat gaat niet zonder dingen schoonmaken, onderhouden en opruimen uit het verleden. Ik ga de werkschoenen maar eens schoonmaken en opruimen. Wie weet hoe het verder gaat?

Een ding weet ik wel. Ik heb nu de keuze gemaakt om niet structureel te gaan werken voor een uitzendbureau, maar om oproepkracht te blijven. En daarnaast verder zoeken naar die ene ‘uitdaging’.

Het is toch aardig dat je soms allerlei verhalen tegenkomt van mensen die op zoek zijn naar een nieuwe uitdaging. Ja, dat wordt je soms aangepraat en ik heb dat ook gedaan. Feit is dat je verder moet met jezelf, met het leven. En met alles wat daarbij komt kijken.

Daarbij kom je rommel tegen die je beter direct kunt weggooien. Iets wat er mooi uitziet, hoeft niet altijd mooi te zijn. En dan is het afwachten. Wachten wat er komt.

In de tussentijd is er altijd wel iets te doen.

Ik ben deze week ook tot de conclusie gekomen dat er meer ‘questions’ zijn dan ‘answers’. En op de vragen die er liggen, ben ik niet altijd het antwoord. Ik heb geen idee waarom, maar het zij zo. Mensen hebben beelden in hun hoofd en die moeten kloppen. En soms pas je dan niet in het plaatje.

Uiteindelijk wordt dat wel verhelderend.

Het is maar goed dat ik dat plaatje niet ken. Ik vraag me af of diegene(n) die tegenover mij zaten het plaatje wel kennen. Misschien is het wel een wirwar van verbindingen waar we naar kijken.

Ja, laten we eens serieus beginnen.

Geplaatst op Geef een reactie

In de stad

‘A long time ago’…. Zo begint een lied van de Dire Straits waarbij uiteindelijk mensen bij elkaar gaan wonen en er zo een stad ontstaat. Steden zijn van alle eeuwen en ook al denk ik soms liever op het platteland te willen wonen en werken, leef ik nu in de stad. Een stad is ordelijk gemaakt en je kunt ervan uitgaan dat er ook volgens een bepaalde orde bestuurd wordt. Het is leuk om daaraan een steentje te kunnen bijdragen. Want wat moeten we zonder orde?

We kunnen niet leven in chaos, in een wereld waarin geen orde is. Soms krijg je voorstellen toegestuurd waarop je kunt ingaan. Op een voorstel wat ik deze week kreeg toegestuurd, ben ik nog niet ingegaan. Omdat ik in de eerste plaats voor mijn gezin wil zorgen en orde thuis moet er zijn. Dat is niet altijd vanzelfsprekend; daaraan moet gewerkt worden. Daarbij hoort opruimen en schoonmaken. Onderhoud van het geheel. Onderhoud is niet zomaar iets. Het is iets noodzakelijks wat ons aan de gang houdt.

Onderhoud betekent voor mij nu ook pas op de plaats maken; rust. Het betekent: ‘goed voor jezelf zorgen.’. Het is niet altijd gelijk duidelijk wat goed voor jezelf zorgen inhoudt, maar een ding weet ik wel.

Als je doet waar je zin in hebt, dan krijg je vanzelf energie en dan ontstaat er enthousiasme. Dan heb je werkplezier en gaan de dingen die moeten gebeuren meestal twee keer zo snel. Dus dat gaan we maar doen.

Maar goed. De laatste twee dagen heb ik behoorlijk het lid op de neus gekregen. En niet persé, omdat ik dacht het onderste uit te kan te moeten hebben. Maar blijkbaar dachten mijn wederpartijen er anders over.

Werken in de stad. Momenteel houd ik me maar even gedeisd.

Het ga jullie goed.